Pearl Jam (Het Verhaal)

Pearl Jam & “Black” (1992).

Begin jaren 90 zet Pearl Jam (met Eddie Vedder als blikvanger), samen met Grungebands als Nirvana, Alice In Chains en Soundgarden, Seattle op de kaart van rockproducerende steden. In dit economische hart van het Noordwesten van de VS (genoemd naar het opperhoofd ‘Seattle’ van de stam van Suquamish- en Duwamish-indianen) viel er voor jongeren niks te beleven, één van de enige dingen die ze konden doen was het maken van hun eigen muziek. Nadat zanger Andrew Wood (L’Andrew The Love Child’) in 1990 sterft aan een overdosis heroine, beginnen Stone Gossard (gitarist) en Jeff Ament (bassist) van de rockband Mother Love Bone een nieuw project: Mookie Blaylock. Platenmaatschappij Epic Records vindt de bandnaam echter maar niks, waardoor deze in Maart 1991 wordt verandert in Pearl Jam. Na wat geëxperimenteer wordt er een eigen stijl ontwikkeld, die het midden houdt tussen keiharde Punk en melodieuze Rock. In de Zomer van 1991 brengt de band z’n debuut-cd op de markt, “Ten” slaat in de Verenigde Staten meteen in als een bom. Na de doorbraak van o.a. Nirvana blijken er nog meer van dat soort bands te zijn. Elders in de wereld vallen de verkoopcijfers van het album aanvankelijk tegen, dit verandert evenwel als de single “Alive” een wereldhit wordt. “Black” groeit vervolgens al snel uit tot een van de meest geliefde Pearl Jam songs. Het ontstond als een instrumentale demo, onder de naam “E Ballad”, en werd gecomponeerd door Stone Gossard. Het was 1 van de 5 tracks op het demobandje ‘Stone Gossard Demos ’91’, waarmee de band op zoek ging naar een nieuwe leadzanger. Eddie Vedder (een voormalig pompbediende) stuurde een indrukwekkend demobandje in en werd uiteindelijk de frontman van Pearl Jam.

Als de centrale figuur in de groep is Vedder verantwoordelijk voor het gros van het tekstmateriaal. “Black” gaat over liefdesverdriet, vanuit het perspectief van de eerste persoon (ik) geschreven. Platenlabel Epic maande de band aan om het nummer op single uit te brengen, Pearl Jam weigerde evenwel en verwees naar het persoonlijke karakter van de song. Men vreesde dat dit aspect zou verloren gaan met een videoclip en de uitgave als single. Eddie Vedder verwoorde het op deze manier: ‘Fragiele liedjes worden door business vernietigd. Ik wil daar niet aan deelnemen. Ik denk niet dat onze band daaraan wil deelnemen.’

(pdg).