Pink Floyd (Hitjock)

Pink Floyd & “Comfortably Numb” (1979).

“The Wall” heeft Roger Waters en z’n Pink Floyd voorgoed de eeuwigheid in gedragen. Het is het kunstwerk(je) van een band -een collectief zeg maar- op het toppunt van z’n creativiteit. De dubbel-lp is geen dagboek van Waters, eerder het werk van geest en verbeelding met als herkenbare bouwstenen: de dood van zijn vader in Wereldoorlog II (in huidige opvoeringen van The Wall wordt een foto van hem geprojecteerd op de muur), z’n moeilijke tijd op school en de problemen binnen de groep. In de gelijknamige film is het liedje “Comfortably Numb” de begeleidende muziek wanneer Pink (het hoofdpersonage) langzaam de controle over zijn leven verliest, uiteindelijk wordt hij afgevoerd in een dwangbuis. Het conceptalbum staat zodanig symbool voor vervreemding en ego├»sme en werd een voorbeeld van hoe het niet moet.

“The Wall” blikt terug op de kinderjaren van Pink, die opgroeit in de jaren 50. Tijdens z’n tienerjaren mist hij een vaderfiguur. Op school wordt Pink vernederd omdat hij gedichten schrijft in de klas. Het hoofdpersonage trouwt, maar komt er op den duur achter dat zijn wederhelft een affaire heeft (terwijl hij op tournee is). De Rockster verliest beetje bij beetje z’n denkvermogen en scheert al zijn lichaamshaar af om vervolgens een neonazi te worden. Tijdens een optreden hallucineert Pink dat hij een nazi-dictator is en dat zijn concert een demonstratie is. Hij roept al zijn volgelingen op tot het aanvallen van etnische minderheden en de witte vrouw van een zwarte man te verkrachten. In dezelfde hallucinatie brengt Pink zichzelf voor het gerecht: hij wordt hierin afgebeeld als een pop (die nauwelijks beweegt), de rechter als een enorm achterwerk die uit z’n anus praat. De rechter besluit uiteindelijk dat de muur omver moet worden geworpen. ‘The Wall’ eindigt met drie kinderen die in het puin van de gevallen muur aan het spelen zijn.

(pdg).